Το Αμερικανικό Ναυτικό φαίνεται -σε πρώτη ματιά γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο σε βάθος χρόνου- πως προχωρά στο ιστορικό βήμα επιστροφής σε θηριώδη πολεμικά σκάφη επιφανείας, ανακοινώνοντας ότι τα μελλοντικά θωρηκτά κλάσης Trump θα διαθέτουν πυρηνική πρόωση. Η εξέλιξη αυτή αλλάζει τόσο τη φιλοσοφία του προγράμματος όσο και τις τεχνολογικές και βιομηχανικές απαιτήσεις που αυτό συνεπάγεται.
Νέα θωρηκτά για το Αμερικανικό Ναυτικό: Η κλάση «Τράμπ» και το πρόγραμμα «Χρυσός Στόλος»!
Η νέα κλάση, που πλέον χαρακτηρίζεται ως BBGN (Battleship Guided Missile Nuclear ή πυρηνοκίνητο θωρηκτό κατευθυνομένων βλημάτων), εισάγει έναν νέο τύπο πολεμικού πλοίου: έναν βαρύ πυραυλοφόρο κόμβο μάχης, σχεδιασμένο να επιχειρεί ως αυτόνομο στρατηγικό κέντρο διοίκησης και ισχύος σε περιβάλλον υψηλής έντασης.
Με εκτόπισμα περίπου 35.000 τόνων, τα νέα πλοία θα είναι σχεδόν τριπλάσια σε μέγεθος από τα νεότερα αντιτορπιλικά Arleigh Burke Flight III, προσεγγίζοντας σε διαστάσεις μικρά αεροπλανοφόρα. Η σχεδίασή τους προβλέπει μεγάλες συστοιχίες κατακόρυφων εκτοξευτών πυραύλων (VLS), ικανών να φέρουν συμβατικά και πυρηνικά όπλα, καθώς και πολυηχητικούς πυραύλους νέας γενιάς κατά πλοίων και στόχων ξηράς.
Ωστόσο, το πραγματικά καινοτομικό στοιχείο της κλάσης Trump βρίσκεται στις τεχνολογίες ενεργειακών όπλων που θέλει να ενσωματώσει. Εδώ παίζει ρόλο η πυρηνική πρόωση, που μπορεί να παρέχει τεράστια αποθέματα ηλεκτρικής ισχύος για αυτά τα οπλικά συστήματα του μέλλοντος. Έτσι τα σκάφη προβλέπεται να εξοπλιστούν με:
- Ηλεκτρομαγνητικά πυροβόλα (railgun),
- Λέιζερ υψηλής ισχύος για αντιαεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα,
- Προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου,
- Αισθητήρες και ραντάρ εξαιρετικά υψηλής ενεργειακής κατανάλωσης,
- Καθώς και δυνατότητες μάχης σε ολόκληρο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα.
Η ενεργειακή απαίτηση όλων αυτών των συστημάτων θεωρείται τόσο μεγάλη, ώστε η συμβατική πρόωση με αεριοστρόβιλους και γεννήτριες κρίθηκε ανεπαρκής για τη εξέλιξη του πλοίου.
Παράλληλα, το Αμερικανικό Ναυτικό επιδιώκει να μετατρέψει τα νέα θωρηκτά σε θαλάσσια κέντρα διοίκησης, ικανά να ηγούνται Ομάδων Κρούσης Επιφανείας (Surface Action Groups) ή ακόμη και να επιχειρούν αυτόνομα σε περιοχές υψηλής απειλής.
Το πρόγραμμα όμως συνοδεύεται από τεράστιες προκλήσεις:
Η πρώτη αφορά το κόστος. H εκτίμηση που ενσωματώνεται στον προτεινόμενο προϋπολογισμό του Ναυτικού των ΗΠΑ για τα επόμενα χρόνια κάνει λόγο για περίπου 17 δισεκατομμύρια δολάρια για το πρώτο σκάφος, ποσό μεγαλύτερο ακόμη και από αυτό των νέων αεροπλανοφόρων κλάσης Ford των 100.000 τόνων, που σήμερα κοστίζουν κάπου 13 δις το ένα. Το γεγονός αυτό θα κάνει τα θωρηκτά Trump, εφόσον υλοποιηθούν, τα ακριβότερα πλοία επιφανείας στην ιστορία του αμερικανικού Ναυτικού. Ενώ προβλέπεται πως στην πορεία της ναυπήγησης, ομαλοποιώντας διαδικασίες και κανονικοποιώντας προμήθειες, το κόστος μονάδας θα σταθεροποιηθεί στα 12-13 δισεκατομμύρια, και πάλι δηλαδή υπέρογκο.
Κλάση θωρηκτών Τραμπ: Πρώτη επίσημη ανάλυση από το Αμερικανικό Κογκρέσο
Ακόμη σοβαρότερο θέμα θεωρείται το βιομηχανικό υπόβαθρο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν ήδη σημαντικές δυσκολίες στην ταχεία παραγωγή πυρηνοκίνητων υποβρυχίων Virginia και Columbia, ενώ τα ναυπηγεία που κατασκευάζουν πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα λειτουργούν στα όρια των δυνατοτήτων τους. Οπότε το σχέδιο για προσθήκη 15 πυρηνοκίνητων θωρηκτών, θα προκαλέσει τεράστια πίεση στην αμερικανική ναυπηγική βιομηχανία.
Σύμφωνα με το σχέδιο ναυπήγησης που παρουσιάστηκε στο αμερικανικό Κογκρέσο, το πρώτο πλοίο της κλάσης αναμένεται να χρηματοδοτηθεί στο μεγαλύτερο μέρος του το 2028, με ορίζοντα παράδοσης -αν υπολογίσουμε και το χρόνο δοκιμών και εισαγωγής ενός νέου τύπου πλοίου σε υπηρεσία- περί τα τέλη της δεκαετίας του 2030. Θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα, με ρυθμούς περίπου ένα πλοίο ανά δύο έτη, ώστε το 2055 να έχουν παραγγελθεί όλα, με το πρώτο να λαμβάνει το όνομα USS Defiant.
Παράλληλα, έντονος είναι και ο στρατηγικός προβληματισμός. Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι η εποχή των μεγάλων πλοίων επιφανείας έχει παρέλθει, καθώς τα φθηνά drones, οι επιθέσεις κορεσμού και τα μη επανδρωμένα συστήματα καθιστούν υπερβολικά ευάλωτες τόσο ακριβές μονάδες. Άλλοι, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι ακριβώς το σύγχρονο περιβάλλον μάχης επιβάλλει μεγαλύτερα πλοία με αυξημένη επιβιωσιμότητα, τεράστια αποθέματα πυραύλων και επαρκή ηλεκτρική ισχύ για όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας.
Το εάν το φιλόδοξο αυτό πρόγραμμα θα υλοποιηθεί ή θα περιοριστεί λόγω κόστους, τεχνικών δυσκολιών και πολιτικών αλλαγών, όπως συνέβη ήδη με την κλάση καταδρομικών μάχης Zumwalt ή την κλάση φρεγατών Constellation, παραμένει ανοιχτό ερώτημα.
Πάντως η τοποθέτηση της πρώτης παραγγελίας κάπου το 2028, δηλαδή στην λήξη της θητείας Τραμπ, είναι… πολύ βολική για να ακυρωθεί, από τον διάδοχο του! Ενώ βέβαια το πόσο το υποστηρίζει το όλο πρόγραμμα, το “βαθύ κράτος” του Αμερικανικού Ναυτικού είναι υπό συζήτηση, καθώς το κόστος του ενός σκάφους μπορεί να θεωρηθεί πως θα “καταβροχθίσει” άλλα ναυπηγικά -και πολύ πιο κρίσιμα- πλάνα.
