Η τοποθέτηση αναχαιτιστών drones σε ένα τυποποιημένο κοντέινερ μοιάζει με εύκολη απάντηση σε ένα πιεστικό ναυτικό πρόβλημα, αυτό της αναζήτησης περισσότερων πυρομαχικών αεράμυνας σε περιβάλλον κορεσμού. Έτσι ένα πλοίο με κάποια κοντέινερ επάνω του, αποκτά περισσότερα πυρομαχικά χωρίς να εγκαθιστά νέο σύστημα κατακόρυφης εκτόξευσης πυραύλων, ενώ τα ίδια τα κοντέινερ ως μηχανισμοί εξαπόλυσης, μπορούν να μετακινηθούν και σε άλλο σκάφος.
Πάνω σε αυτή την ιδέα, στην Ουκρανία, η Wild Hornets δημοσίευσε υλικό με αναχαιτιστές STING να απογειώνονται από μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας (USV), της οικογένειας MAGURA. Τα μικρά FPV είναι τηλεχειριζόμενα αεροχήματα που στέλνουν εικόνα στον χειριστή. Η μεταφορά τους σε θαλάσσια πλατφόρμα μειώνει την απόσταση από την περιοχή ενδιαφέροντος και επιτρέπει στο μη επανδρωμένο σκάφος να λειτουργεί ως προωθημένη βάση.
Ομοίως, η ελληνική Resilience Technologies δηλώνει ότι παρουσίασε τον Μάρτιο σε άσκηση του Πολεμικού Ναυτικού, εκτοξευτή με έξι FPV ανά σωλήνα.
Η ουκρανοελβετική Destinus έκανε διαφορετικό βήμα τον Ιούνιο του 2026. Εκτόξευσε Hornet B1 από κοντέινερ στερεωμένο στο ελικοδρόμιο της ισπανικής φρεγάτας Santa María. Η δοκιμή έδειξε ότι ο εκτοξευτής μπορεί να μεταφερθεί, να ασφαλιστεί και να λειτουργήσει.
Η πιο ώριμη διαδρομή βρίσκεται σήμερα στην Ολλανδία. Το υπουργείο Άμυνας υπέγραψε σύμβαση για ναυτικό σύστημα αντιμετώπισης drones, που θα προσαρμόσει σε συνθήκες επιφανείας ένα χερσαίο συγκρότημα. Η επίσημη ανακοίνωση δεν κατονομάζει προμηθευτή, αλλά όπως φαίνεται πρόκειται για το Hornet B2 της Destinus. Το πρόγραμμα ανάπτυξης και αξιολόγησης της ιδέας, γνωστό ως Concept Development and Evaluation, περιλαμβάνει παράδοση συστημάτων, δοκιμές και ενσωμάτωση σε αρκετά πλοία. Η ολοκλήρωσή του τοποθετείται στο δεύτερο τρίμηνο του 2027.
Παράλληλα, Destinus, OMT και CUBEDIN σχεδιάζουν κοντέινερ στις στάνταρ διαστάσεις 10 ή 20 ποδών, που θα περιέχουν αναχαιτιστές, διεπαφές και την αναγκαία υποδομή.
Το πλοίο πληρώνει το κόστος
Το εμπορικό κοντέινερ λύνει το ζήτημα της μεταφοράς. Δεν λύνει από μόνο του την αντοχή σε κραδασμούς, την προστασία από αλάτι και υγρασία, την ψύξη, την ηλεκτρική ισχύ, τις ασφαλείς επικοινωνίες και τα τόξα εκτόξευσης. Το πλοίο πρέπει επίσης να αποθηκεύει τα πυρομαχικά με ασφάλεια και να επιτρέπει συντήρηση και επαναγέμιση χωρίς να εμποδίζει άλλες λειτουργίες του καταστρώματος.
Το δυσκολότερο τμήμα είναι η πληροφορία. Ένας μικρός αναχαιτιστής χρειάζεται έγκαιρο και ακριβές ίχνος στόχου, ιδιαίτερα απέναντι σε χαμηλά και αργά drones που χάνονται μέσα στις επιστροφές της θάλασσας. Η λύση πρέπει να δέχεται δεδομένα από τους αισθητήρες του πλοίου, να συνεργάζεται με τα υπόλοιπα όπλα και να εφαρμόζει τους ίδιους κανόνες εμπλοκής. Χωρίς αυτή τη σύνδεση, το μεγάλο απόθεμα φθηνών αναχαιτιστών μπορεί να εξαντληθεί σε λάθος στόχους ή να φθάσει αργά στην εμπλοκή.
Η αρθρωτή αρχιτεκτονική παραμένει ελκυστική. Μπορεί να δώσει σε φρεγάτες, περιπολικά και βοηθητικά πλοία μεγαλύτερο διαθέσιμο απόθεμα απέναντι σε μαζικές επιθέσεις, χωρίς να δεσμεύει πολύτιμες κυψέλες VLS. Μπορεί επίσης να επιτρέψει ταχύτερη αναβάθμιση του αναχαιτιστή από ό,τι μια μόνιμη εγκατάσταση. Δεν αντικαθιστά όμως τους αντιαεροπορικούς πυραύλους υψηλών επιδόσεων ούτε απαλλάσσει το πλοίο από τους περιορισμούς της ναυτικής ολοκλήρωσης.
