Ο πορτογαλικός στόλος κατανικά τον ηνωμένο στόλο του Μαμελουκικού σουλτανάτου της Αιγύπτου, του σουλτανάτου της Γκουγιαράτ, του βασιλείου της Καλικούτας, που υποστηρίζονταν από τους Οθωμανούς, τους Ενετούς και τη δημοκρατία της Ραγκούσας. Είναι ο λεγόμενος “πόλεμος του πιπεριού” που έφερε τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές ναυτικές δυνάμεις αντιμέτωπες στα πέρατα του κόσμου για τον έλεγχο του εμπορίου ενός μπαχαρικού.
Πώς έγινε αυτό; Στα μέσα του 15ου αιώνα, το πιο πολύτιμο αγαθό μεταξύ των γνωστών κόσμων ήταν τα μπαχαρικά. Με τα θαλάσσια ταξίδια να έχουν κυριαρχήσει, η συντήρηση των κρεάτων και ο εμπλουτισμός τους με μπαχαρικά της Ανατολής είχαν κάνει τα τελευταία το πιο ακριβό και περιζήτητο εμπόρευμα. Μεταξύ των Ινδιών, των Αράβων και Τούρκων μεταπωλητών, των Ενετών και Γενοβέζων εμπόρων και τελικά των διακινητών στα ευρωπαίκά τραπέζια, το κόστος μιας πρέζας πιπεριού αυξανόταν με γεωμετρική πρόοδο κάνοντας το πιο ακριβό κι από χρυσάφι. Χαρακτηριστικά, ένα πουγγί πιπέρι που πωλείτο στην Καλικούτα (Calicut, σημερινή Kozhikode) έναντι 4,64 δουκάτων έφτανε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου -πρωτεύουσα τότε της αγοράς μπαχαρικών- να πουλιέται 25 δουκάτα. Στη συνέχεια οι Βενετσιάνοι έμποροι το έφερναν στην Ευρώπη για 56 δουκάτα και τελικά έφτανε στην Πορτογαλία στα 80 δουκάτα.
Το 1498 ο Πορτογάλος εξευρενητής Βάσκο ντα Γκάμα έφτασε με τον στόλο του στην Καλικούτα ξεκινώντας από την Πορτογαλία κάνοντας τον περίπλου της Αφρικανικής ηπείρου, παρακάμπτοντας τις αγορές των Βενετσιάνων και Οθωμανών εμπόρων. Ο ντα Γκάμα δημιούργησε μια σειρά εμπορικών σταθμών στη διαδρομή και θεμελίωσε τον “δεύτερο δρόμο”, κλείνοντας απευθείας συμφωνίες με τους παραγωγούς και σπάζοντας το μονοπώλιο, θέτοντας έτσι το πλουσιοπάροχο επάγγελμα μιας αλυσίδας εμπόρων σε κίνδυνο.
Η σύγκρουση δεν άργησε να έρθει. Ξεκινώντας από τους εμπόρους του Μαρακκάρ, στη νότια Ασία, οι Ινδοί τοπάρχες διέλυσαν τις πρώιμες πορτογαλικές εμπορικές συμφωνίες και έδιωξαν τους Πορτογάλους από τα ινδικά λιμάνια. Οι τελευταίοι αντέδρασαν πουλώντας τα μπαχαρικά που είχαν αγοράσει σε εξευτελιστικά μικρές τιμές καθιστώντας τα προϊόντα των Ινδο-Αραβο-Τούρκων και Ιταλών μη ανταγωνιστικά. Αυτό έσπρωξε τους εμπόρους στον πόλεμο. Ινδοί και Άραβες σύντομα έπεισαν τους ηγεμόνες τους να συγκροτήσουν στρατό και στόλο και να κινηθούν κατά των Πορτογάλων ξηλώνοντας το δίκτυο εμπορικών σταθμών που είχαν ιδρύσει. Μαζί τους συντάχθηκαν και οι Οθωμανοί και Βενετοί, που τα συμφέροντά τους ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με το εμπόριο μπαχαρικών.
Η συνέχεια στο Military History
