Σύμφωνα με τον έγκυρο αναλυτή Xavier Vavasseur, σε ανταπόκριση του από την αμυντική έκθεση IDEX 2025 που έγινε νωρίτερα φέτος στο Άμπου Ντάμπι, η Naval Group πρότεινε μια έκδοση της κορβέτας Gowind, εξοπλισμένης με αντιαεροπορικούς πυραύλους Aster 30 αντί για MICA VL, στο Ναυτικό των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ), αλλά και στη διεθνή αγορά. To συγκεκριμένο Ναυτικό έχει ήδη παραλάβει δύο σκάφη Gowind που είχε παραγγείλει (ως κλάση Bani Yas).
Η οικογένεια Gowind, που αναπτύχθηκε από τη Naval Group από το 2006, αποτελεί μια ευέλικτη σειρά πλοίων, περιλαμβάνοντας κορβέτες και περιπολικά σχεδιασμένα για επιχειρήσεις σε παράκτιες ζώνες. Στην Ελλάδα το σκάφος εξετάστηκε προσεκτικά κατά τη διαδικασία της “κορβετιάδας” τα προηγούμενα χρόνια, όπου συζητήθηκε η απόκτηση 2-3 τέτοιων. Εκεί όμως το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό είχε επιφυλάξεις για τις προτάσεις της Naval Group να εξοπλίσει τις Gowind με πυραύλους MICA VL (και νέας γενιάς, NG), οι οποίοι προσφέρουν εμβέλεια έως 40 χιλιόμετρα. Αν και αποτελεσματικοί υστερούν έναντι των ESSM Block 2 (50+ χιλιόμετρα) και CAMM-ER (45 χιλιόμετρα), που παρέχουν μεγαλύτερη εμβέλεια και ευελιξία.
Επιπλέον, η έλλειψη ομοιοτυπίας με τις φρεγάτες κλάσης “Κίμων”, οι οποίες εξοπλίζονται με Aster 30, θα δημιουργούσε ζητήματα πολυτυπίας, εφοδιασμού και συντήρησης, αυξάνοντας το συνολικό κόστος εσνωμάτωσης. Εδώ υπήρχε και το παράδειγμα του ανταγωνιστικού πλοίου, της κλάσης Doha του Κατάρ, που κατασκευάστηκε από την ιταλική Fincantieri. To οποίο φέρει 16 βλήματα Aster 30, δείχνοντας ότι η ενσωμάτωση αυτού του πυραύλου σε μικρότερα πλοία, είναι τεχνικά εφικτή.
Gowind 2800 για την Ελλάδα, ισχυρός συμπολεμιστής των FDI-HN
Έτσι μια “νέα” Gowind, με Aster 30 (σε τουλάχιστον αρχική παραγγελία 2 σκαφών) θα ήταν μεγάλου ενδιαφέροντος για το Πολεμικό Ναυτικό, προσφέροντας ένα ενιαίο σύστημα όπλων που θα μειώσει το κόστος συντήρησης και εκπαίδευσης. Όπου η ομοιοτυπία των Aster με τις “Κίμων” θα επέτρεπε τη συνεργατική χρήση των πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, για ακόμη πιο αποτελεσματική αεράμυνα. Το ίδιο πλοίο, διατηρώντας και την ενσωμάτωση του συστήματος Strales στο κύριο πυροβόλο 76 χιλιοστών, δηλαδή με ικανότητα χρήσης κατευθυνόμενων πυρομαχικών DART για άμυνα κατά εναέριων στόχων σε μικρές απόστάσεις, όπως και τον εκτοξευτή RAM με επιπλέον 21 βλήματα, θα προσέφερε μια αποδοτική ικανότητα αεράμυνας τριών “στρωμάτων”.
Περαιτέρω μια τέτοια εξελιγμένη Gowind θα μοιράζεται με τις φρεγάτες “Κίμων” το σύστημα διαχείρισης μάχης SETIS αλλά και διάφορα ηλεκτρομηχανολογικά συστήματα, ενώ το ραντάρ Τhales NS110, θα είναι το ίδιο που προβλέπεται για τον εκσυγχρονισμό των φρεγατών ΜΕΚΟ200ΗΝ. Έτσι θα είχαμε περισσότερη ομοιοτυπία σε επίπεδο στόλου, κοινή εκπαίδευση (όσο το δυνατό) για τα πληρώματα και τους τεχνικούς και καλύτερη συνεργασία των πλοίων σε επιχειρήσεις.
Έναρξη θαλάσσιων δοκιμών για την πρώτη Gowind των Εμιράτων, με Strales και RΑΜ
Προφανώς σε ένα τέτοιο σενάριο, παραμένει η απαίτηση για κατασκευή των κορβετών στην Ελλάδα, στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, με τη συνεργασία της Naval Group, ώστε να υπάρχει σχετική ελληνική προστιθέμενη αξία, επιστροφή στην εθνική οικονομία, όπως και μεταφορά τεχνογνωσίας στην εγχώρια ναυπηγική βιομηχανία. Η συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να εξασφαλίσει χρηματοδότηση, μειώνοντας το άμεσο οικονομικό βάρος και ενισχύοντας τη βιωσιμότητα του έργου.
Σύσφιξη συνεργασίας Naval Group και Ναυπηγείων Σκαραμαγκά για τις Gowind
Το κόστος δύο Gowind συμπεριλαμβανομένων των αναβαθμίσεων, δεν θα είναι μικρό, καθώς πρόκειται για εξελιγμένα σκάφη, ενώ η προσθήκη Aster θα ανέβαζε κι άλλο την τιμή. Αλλά αν κατάφερναμε να παραμένει σε επίπεδο γύρω στο 1,5 δις ευρώ με βασικό φόρτο πυρομαχικών (με την όποια ευρωπαϊκή χρηματοδότηση), θα είχαμε μια πολύ καλή πρόταση ενίσχυσης του στόλου, π.χ. σε σύγκριση με το κόστος μιας επιπλέον “πέμπτης” FDI (όπου χρειάζεται εδώ η 4η σαφώς, για συνολική βελτίωση της διαθεσιμότητας). Καθώς θα απέδιδε διπλάσιο αριθμό πλοίων άρα και αυξημένη διαθεσιμότητα, ίδιο αντιαεροπορικό φόρτο 32 πυραύλων Aster 30, διπλάσιο φόρτο αντιπλοϊκών πυραύλων (2Χ8 Exocet), δύο ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα, δύο σκάφη με ηλεκτρική πρόωση για κυνήγι υποβρυχίων κ.ο.κ.
Μια τέτοια πρόταση βέβαια θα απαιτήσει τον πολύ καλό συντονισμό μεταξύ του ΠΝ, της Naval Group και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, με χρονοδιάγραμμα 4-5 ετών για την ολοκλήρωση των δύο πλοίων. Ιδανικά σε γραμμή συμπληρωματική με εκείνη της αναβάθμισης των ΜΕΚΟ, ώστε να εξελίσσονται παράλληλα τα προγράμματα άρα και με ικανότητα ενίσχυσης του Πολεμικού Ναυτικού χωρίς “απώλειες” σκαφών σε ενδιάμεσο χρόνο λόγω αναβαθμίσεων.
Προφανώς βασικό στοιχείο εδώ, που πρέπει να επιδιωχθεί, θα είναι η επανέναρξη κατασκευής μεγάλων πολεμικών σκαφών επιφανείας στην Ελλάδα (και όχι μόνο η κατασκευή στο εξωτερικό), κάτι που έχει να συμβεί από το πρόγραμμα των ΜΕΚΟ… δηλαδή από τον “προηγούμενο αιώνα”. Μια απαράδεκτη κατάσταση για χώρα που αυτοαποκαλείται ναυτική και έχει ανάγκη μεγάλης θαλάσσιας ισχύος. Και η επανέναρξη αυτή θα είναι ταχύτερη και πιο αποδοτική αν βρεθεί ένας διεθνής όμιλος να προσφέρει τεχνογνωσία και κατευθυντήριες γραμμές ανασυγκρότησης ενός σύγχρονου ναυπηγείου. Αλλά και να παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες π.χ. αν θέλουμε να εξελίξουμε και κάποιο “εθνικό πλοίο” κατηγορίας περιπολικού. Φυσικά για να γίνουν τα παραπάνω, η γαλλική εταιρεία θα πρέπει να πάψει να θεωρεί το ΠΝ ως… πελάτη, αλλά να το αντιμετωπίσει ως στρατηγικό συνεργάτη.
Σε κάθε περίπτωση η ανάγκη ενίσχυσης του στόλου επιφανείας μεγάλων σκαφών, παραμένει για την Ελλάδα. Οι 3 ή 4 FDI, οι περιορισμένης αναβάθμισης ΜΕΚΟ και ιδανικά η συμπλήρωση με ιταλικές φρεγάτες Bergamini δίνουν μια μεσοπρόθεσμη λύση (αν όλα υλοποιηθούν), αλλά παραμένει το μακροπρόθεσμο κενό, που απαιτεί περισσότερα σκάφη, νέων τεχνολογιών και υψηλών προδιαγραφών. Άρα η ανάπτυξη εγχώριας ναυπηγικής δράσης, η μεταφορά τεχνογνωσίας, η συμπλήρωση του στόλου, η στρατηγική συνεργασία μπορεί και πρέπει να υλοποιηθούν σε βραχύτερο χρόνο, από τις αναμονές για την Ευρωκορβέτα ή για την φρεγάτα Constellation.
